Het Tijdperk van Versmelting

Het heeft even geduurd, maar er is eindelijk weer een nieuwe post!

Geen klassiek verslagje van ons leven hier in het nog steeds frisse Canada, maar dit keer een opiniestuk. Ik kon het gewoon niet laten, zeker niet met alles wat er de laatste tijd gebeurt bij onze buren.

Ik beloof dat er heel binnenkort weer een nieuw verhaal volgt over ons leven hier in Nova Scotia!

Het Tijdperk van Versmelting

Het kapitalisme heeft zijn hoogtepunt bereikt. Het staat op het punt te kapituleren.
Maar voor het zover is, moet er eerst het een en ander ontploffen, en dat is precies wat we nu zien gebeuren in de Verenigde Staten. De ene explosie na de andere.
Er was eigenlijk geen nieuw verhaal nodig. Maar helaas is dit de enige weg die patriarchale mannen met een onverzadigbare honger naar macht lijken te kennen. Die honger vertaalt zich in hebzucht.
Het verhaal van “meer en meer” heeft zijn hoogtepunt bereikt.

Het falen van het oude leiderschap

Mannen die zichzelf leiders noemen, wekken doelbewust een recessie op om hun eigen verlangens te dienen. Het is pijnlijk om te zien hoe ze proberen een innerlijke leegte te vullen door anderen leeg te zuigen.
Zowel zij die nooit genoeg hebben, als zij van wie genomen wordt, zijn slachtoffers van dit verlangen. Het verschil is dat de eerste groep zich vaak niet bewust is van wat ze veroorzaken bij de tweede.
Niet alleen wordt de materiële wereld van die laatsten kleiner, ook hun vertrouwen in leiderschap verdwijnt.

Want hoe kan iemand die zichzelf leider noemt, zijn burgers misleiden en uitbuiten?
Een leider is iemand die instaat voor het welzijn van een natie en haar inwoners.
Een leider laat ieder mens in zijn of haar waarde, ook als hij die niet altijd begrijpt.
Een leider zorgt voor de rechten van iedereen, niet enkel die van zijn eigen clubje gelijken.
Dat is iets wat een boze tiener zou doen, niet een leider.

Eerlijk gezegd voelt het zelfs niet meer goed om het woord ‘leider’ te schrijven.
Want laten we eerlijk zijn: kan één persoon werkelijk die verantwoordelijkheid dragen?
Kan één mens de vader én de moeder zijn van miljoenen mensen, dieren, planten en de aarde zelf?

Misschien is het tijd om dat woord leider los te laten en te veranderen in iets anders.
Persoonlijk hou ik meer van het woord gids, zachter, menselijker.
Of misschien zijn er andere manieren om de eigenschappen van een waardig bestuurder te beschrijven.

Wat denk jij? Ik hoor het graag.

Het tijdperk van de matriarch

En misschien is het tijd om leiderschap te herzien.
Dit, lieve mensen, is het begin van een nieuw tijdperk.
Een omwenteling van onmetelijk belang.

Dit is de tijd van de matriarch; de empaat, de zorgdrager, de luisteraar, de wijze, de beschermer, de bewuste, de schepster van groei.

"De moderne matriarch is iemand die zorg draagt voor hen die haar omringen. En zij doet dat niet alleen. Zij laat zich bijstaan door andere matriarchen en zorgt ervoor dat jaloezie en onzekerheid hen niet in de weg zullen staan." 

— Blain Wilkes

Laat me duidelijk zijn: dit gaat niet over het elimineren van het patriarchaat. Absoluut niet.
Het gaat over de versmelting; van het mannelijke en het vrouwelijke.
Niet enkel in onze samenleving, waar de balans al lang zoek is,
maar ook in onszelf.

Want ook wij dragen beide facetten in ons. We bewegen voortdurend tussen die twee.
Zoals mijn achtjarige dochter onlangs zei:
"Sommige dagen voel ik me meer een jongen, en andere dagen meer een meisje. En dat is oké."

En dat is oké.
Misschien is dat precies wat we nodig hebben; die beweging toe te laten, die openheid, die uitwisseling.
In onszelf. In elkaar. In de wereld.

Tot slot

Wat we nu meemaken is geen einde, maar een geboorte.
Een geboorte van iets nieuws, iets wat al eeuwenlang in de schaduw heeft gewacht.
Het is de tijd van de matriarch.
En we worden allemaal, in onze eigen vorm, uitgenodigd om deel uit te maken van haar opkomst.